Að ná tökum á tungunni

Það er sannarlega ekki heiglum hent að ná tökum á tungunni þegar maður er bara tveggja ára og allt gengur svo hratt.  En lítið rauðhært skott reynir svoooo að ná tökum á þessu öllu, á tveim tungumálum, að eitthvað hlýtur að verða fullorðnum til skemmtunar.  Þótt flest gangi nú nokkurnveginn eru vínber ennþá rrinnber (það er kveðið hart að errum og ennum), jógúrt hefur verið rótúrt ansi lengi og Svavar frændi er Svarar.  Annað heppnast fullkomlega en er bara svo sætt úr tveggja ára ranni.  Öllum til mikillar hrifningar segir mín oft á rúllandi bergensmállýsku "Eg er snart tilbake" (ég kem strax tilbaka), þegar hún ætlar að ná í eitthvað. Það gerist einnig að eitthvert okkar kallar í íris og biður hana að koma og sjá eða gera eitthvað og fáum við þá stundum svarið "Ég er upptekin" og vill mín þá bara dunda áfram við það sem hún var að gera.  í gær var hún eitthvað óróleg í búðarferð og ég braut allar reglur og keypti súkkulaði og gaf Íris og Andreu sinn hvorn bitann. Íris var svo hrifin að þessu að hún sagði með ljúfri röddu "Ég elska þig." og svo nokkrum sekúndum seinna og þá var kveðið hart að "Ég elska súttlaði".  Svona líður nú tíminn og hún nær meiri tökum á tungunni og svo kemur að því að hún talar tvö tungumál að heita má algjörlega eins og stóra systir.  Ambögurnar hverfa og málið verður hnitmiðað og rétt.  En þangað til ætla ég að njóta bæði rinnberja og ródúrt, súttlaði verður eflaust líka í boði og ef um er beðið er "Eg snart til bake".

... dætrum hampað..

Kona ein ónefnd norðan úr landi snupraði mig fyrir að gera ekki dætrum mínum hærra undir höfði hér.  Ég beygi höfuðið og gegni því sem mér eldri og klókari segja og trompa með þessu hérna.

Á heimavelli, aftur á móti gæti ég ekki hampað prinsessunum mínum meir en orðið er enda er ég bara hirðfifl eins og myndin ber með sér.
Þar sem netveröldin er full av stolnu efni og ég er góðikallinn () þá verð ég að láta fylgja að fjölskyldumyndin er í boði Vífills Karlsonar þó ekki þess er súlurnar fann forðum.

 

Til hamingju með 11 árin Andrea mín..

Var að tæma húsið av 12 æringjum sem héldu upp á 11 ára afmæli frumburðarins á afmælisdeginum 11. janúar.  Man rosalega vel eftir fæðingunni.  Fór af stað upp á sjúkrahús um 23.  Full útvikkun og all í gangi.  Mín er rosalega snögg að þessu.  Þarna lá svo mín kæra með hríðir og norsk hjúkka spennti nema á bumbuna sem svo var tengdur skrifara sem skráði hríðarnar.  Konan er enþá að kafna úr hlátri yfir tilhugsuninni þegar ég, í tilraun til að takla aðstöðuna, starði á nálina skríða uppávið og sagði "Hey Elsa nú kemur hríð".  Mín svaraði med svitaperlur á enninu og tennurnar svo bitnar saman að vart heyrðist orð "Ég .... tók... eftir..... því".  Ó.. já.. aðsjálfsögðu.... hehehe.. Dóh!!

Æhhh.. fyrsta fæðing..

Þegar minni var svo trillað inn á fæðingarstofuna nokkru síðar labbaði ég við hliðina á rúminu og reyndi að virka með á nótunum (hættulegt strákar).  VIð löbbuðum framhjá "stöð" þar sem læknarnir geta skipt um hárnet og frakka utanvið stofuna og ég spurði brattur "Á ég bara ekki að drífa mig i gallann" Minn búinn að sjá aðeins of margar fæðingar í bíó.  Hjúkkurnar litu hver á aðra og voru svo manneskjulegar eða ómanneskjulegar allt eftir því hvernig maður lítur á, að þær sprungu úr hlátri..  Fæða og fara var næsta hugsun hjá mér.  Þetta gekk nú allt að lokum og ég klippti naflastrenginn eins og maður sem veit hvað hann er að gera.  The rest is history.  Til hamingju  Andrea og til hamingju allir nýbakaðir feður.  Ég styð ykkur.

Nú árið er liðið...

Nú eru áramótin liðin eins og flestum ætti að vera kunnugt.  Við héldum hóf hér heima og buðum slatta af vinum til okkar.  Með öllum voru þetta 19 á fóðrum þetta kvöld.  Lambalærið rann ljúflega niður og Elsa brilljeraði með skógarberjakökunni sinni. Þvílíkt góðmeti að það hálfa hefði verið nóg.
Svo var líðandi stundu fagnað, við klið SMS skilaboða sem runnu inn (og út verð ég að viðurkenna). Og svo var skotið upp eins og einum fjárlögum af flugeldum.  Nú erum við svo heppin að búa ákaflega hátt uppi og þar sem veðrið var með því besta sem ég man eftir á slíku kvöldi var mikið um dýrðir.  Gleðilegt ár kæru vinir og megi nýja árið vera ykkur gæfuríkt.

 

 

Piparkökubærinn 2007

Ég veit.  Aðventan er löngu búin og komið næstum að þorra.... en ég ætla samt að setja inn myndir af pipakökubænum í ár.  Hann var svo krúttlegur, það var nátturlega Festplassen þar sem fótboltaliðið Brann var lofað, ævintýra hallir og ferjan til Englands og mikið meir. ég læt myndir og texta þeirra segja frá.

                                          

Aðventan í Bergen

Bergen er svolítið skemmtilegur bær að mörgu leiti.  Sterk erlend áhrif á miðöldum, einangrun frá restinni af landinu, já Bergen er eins og eyja í hafi af steini og rosalega sterk samkend gera Bergensarana rosalega spes að mörgu leiti.  En sérkenni eru einnig af hinu góða og hér eru hefðir og siðir sem ekki er að finna annarstaðar í Noregi.  Aðventan er ekki frábrugðin þessu.  Fyrst ber að nefna stórkostlega hátið sem er kölluð "Veisla ljóssins" eða Lysfesten.  Hér safnast saman þetta 10-15000 manns og njóta þess þegar kveikt er á jólatrénu.  Bara að jóla tréð er úti á tjörninni okkar.  Tjörnin okkar er eins og Tjörnin frá ráðhúsi að brúnni við Hljómskálann.  í kring standa fjöldi kirsuberja trjáa sem eru skreytt með ljósakeðjum.  Að auki er deilt út þetta 3000 kyndlum.  Svo eru sungin jólalög, skemmtikraftar skemmta (þessvegna eru þeir kallaðir skemm tikraftar ).  Kveikt er á trénu og svo er algjörlega klikkuð flugeldasýning.  íris var ekkert að digga það neitt í botn um daginn.

 

Annað sérstakt fyrir brigði er Piparkökubærinn.  Hjálpi mér, hvernig á ég að lýsa pipakökubænum.  Látum okkur sjá!  Langflestir barnaskólabekkir, barnaheimli, og fjöldi einstaklinga búa til piparköku hús og senda inn.  Þessi geta verið skólinn/barnaheimilið okkar, þekktar byggingar í Bergen svosem kirkjur og Bryggen eða hús með sérstöku sniði.  Fótboltavellir, slökkvistöðar, lestarstöðvar. Já allar byggingar sem hægt er að finna í borg.  í fyrra held ég að húsin hafi orðið 8000.  Magnað.  Það er talið að um 30 000 heimsæki sýninguna á hverri aðventu og um næstu helgi ætla ég að fara með  Íris og Andreu þangað.  

Þangað til verið þið að njóta mynda frá piparkökubænum í fyrra.

RRRRRRRRRRRRRhahaaaaaaaaaaaaaa föstudagur

Ég veit, ég vet.. klukkarn er tvö og ég ætti að vera að vinna, það er alltaf þetta markaðsátak um súrefnisframleiðslu (fínt að hafa eitt sett hérna í horninu) eða kanskje stóri samningurinn um Real time PCR þjónustu sem verður að skila í dag.  En ég bara nenni ekki.  Er í einhverju partí stuði.  Hlusta á partí músikk, hugsa partí hugsanir.  Já altsvo mig langar í partí.  (Dansa um á gólfinu við God is a DJ), gamall en góður.  Sjeffin situr í "fiskabúrinu" og hristir hausinn af vitleysingnum sem hann situr uppi með.  Hugsar sjálfsagt að það er ómöguleg að skilja alveg þessa nýbúa.  Ég meina hver hefur ekki hugsað þannig einhvern tímann.  Bara skrítið að það er ég sem er nýbúinn... þessi eksótíski.  hmmm..  (horfir hugsandi út um gluggann).... hvað um það.  Skelli með nokkrum myndum frá jólaveislu fyrirtækisin s um síðustu helgi.  Helv.. gaman..  góður matur og rjóminn af norskum skemmtikröftum, bæði pop og stand up. 

 

 

 

..... og jú fyrst þú spyrð.....barinn var opinn..... 

... þegar maður hefur ekkert at segja.. er þá best að þegja?

NOT.. passar mér bara ekki.  Og hvað gerir maður þegar maður kíkir í heimsókn til fólks, jú maður segir fréttir og slúðrar um dægurmál og svo talar maður um veðrið. 

Fréttir.. tja.. allt snýst náttúrulega um próf núna þegar Elsa er á kafi í bullandi prófalestri og prófum frá og með í dag.  Hún var að stressa með rekstrarbókhald á föstudaginn og ég sagði henni að ef hún fengi þetta ekki til að stemma var bara að vera snögg í svifum og skrifa undir hið óstemmda svar að hún hafi grun á fjárdrætti og ætti að láta lögguna vita . Djísus hvað það er auðvelt að djóka svona þegar maður er ekki í prófum. Núna er próf í þjóðarhagfræði á föstudag og ég er að pæla í að láta allt svona djók eiga sig.  Svipurinn á minni var þannig á föstudaginn að það er kannski best. Svo koma þau eitt af öðru prófin í Aðferðafræði, Fjárgreiningu (Nei ekki byggt á Markaskrá Skagafjarðarsýslu) og Mann auðs stjórnun (hún stjórnar mér ekki mikið, þýðir það að ég sé ekki skilgreindur sem mannauður hér á heimilinu?)

Andrea og Íris eiga í rosalegu ástarhaturs sambandi um þessar mundir og er stutt á milli ástarjátninga frá þeirri yngri til sársauka öskra í þeirri eldri þegar sú stutta sparkar eða klípur. Ég veit ekki hvaðan þær hafa þetta skap og funa.  Ég persónulega bendi á Elsu.

(Sorrí fyrir biðina, ég var að stela mér skátakaramellu úr boxinu hennar Andreu).

Ég er í hálfgerðum uppagír upp á síðkastið. Þýt úr einum bæ í annan og held fyrirlestra, ræði virðulega og alvörugefið um stöðu norska sjóðakerfisins í nútíma samhengi og er svo viku í Skotlandi við fyrirtækja heimsóknir og kynni verkefnið sem ég er verkefnisstjóri fyrir.  Rosalega hár Armanifaktor á manni núna.  Var æði að koma í vinnuna í morgun og bara drekka kaffi og bulla við Björn og Unni á skrifstofunni og sleppa við að hafa áhyggjur af því hvort maður sé að nota rétta gaffalinn eða vona að enginn taki eftir því að bindið er búið að liggja upp í Tiramizu eftirréttinum hálft kvöldið.

Veðrið, jú það er búið að vera frekar hvasst haust, svona á okkar mælikvarða.  Ef veðurlýsing færi fram á hundsrassi að hætti föður míns mætti sennilega segja að fyrir augum væri hundsrass (hærður reikna ég með) með hárin létt greidd í suðvestur enda búinn að vera norðaustan garri.  Nefndur rass væri einnig nokkuð kaldur og sennilega rétt að segja að þar færu eplakinnar, nokkuð hærðar en samt.  Hundsæti þetta væri einnig æði blautt enda skvettir hann úr sér á milli éljanna.  Sunnudagurinn var ansi ágætur.  Ég naut dagsins úti með Íris.  Dimmar éljar, -4 gráður og snjórinn þyrlaðist um húshornið.  Æði úti og æði inni við heitt kakó og brakandi eld á arninum þegar kinnarnar voru orðnar rjóðar og ansi kaldar (og er þá ekki meint á téðum hundi). 

Það er ekki hægt að líta framhjá því að viss hátíð er í nánd.  Jólafárið er sjálfsagt svipað hér og þar.  Við erum ekki áskrifendur að neinu jólastressi og eigum ævinlega fáránlega afslöppuð jól.  Ekki margar heimsóknir alltaf enda er næsti ættingi 1000 kílómetra í burtu. Íris var svo lítil í fyrra að jólin fóru fyrir ofan garð og neðan hjá henni en hún er á réttum kúrs núna og bendir á mjólkurfernurnar og segir (settu upp stút og segðu með henni..) njulenisse.  Við flissum hömlulaust að þessu en mest vegna þess að hún er nú alveg rosa krútt þegar hún segir þetta.  Þannig að familien Myrdal vill kynna til sögunnar Njólasveininn.  Getur hann verið sá 15. (á eftir Kortaklippi) og stússar hann í garðinum fram yfir þorra og skakklappast svo heim þegar búið er að fella alla njólana sem standa eftir sumarið.  Og á þessum nótum lýk ég romju þessari.

Andrea hræðir Nojarana

Andrea er að gera alt vitlaust, fólk þarf að passa húsin sín, taka inn allt lauslegt svo Andrea fari ekki með það eða þeyti því í gegnum glugga hjá nágrannanum eða eitthvað. Andrea er líka eitthvað óvarkár með vatnið því að fólk hjá sveitafélaginu eru úti um allt með gul blikkljós og gulari vesti og eru eitthvað að moka við annað hvert brunnlok.  Eitthvað er hún eitthvað að ergja olíufélögin í Norðursjónum þessi elska og verður til þess að þetta 500 manns hefur verið flogið í land.  Ætli hún sé ekki að kosta Norska samfélagið um þetta 65 milljónir íslenskra króna á tíma og er þó ekki almennilega komin í gang.  Mér hefur oft þótt nóg um galsann og orkuna í henni Andreu minni en þó er þessi nafna henner heldur grárri í haddinum en mín.  Líka andar hún kalt og hart á þá sem vegi hennar verða, ólíkt minni.

Og hver er svo þessi ramma gála sem hræðir harðhausana hér í sveit svona rosalega, jú það er hún þessi 

... þessi aftur á móti meiðir engann.. 

 

 

Brann vinnur deildina . . . .

Èg vei, ég veit.  Margir (Svavar) eiga eftir að segja að þetta er kvöldið sem ég kom út úr skápnum en það er ekki svo slæmt.  Ástæðan er allt önnur.  Bergensarar eru á margan hátt ónorskir, ef þá menn (ranglega) skilgreina norðmenn som rólega, kanski leiðinlega, lausa við glóð og ástríðu og án húmors.  Bergensarar eru stórir í kjaftinum, stoltir af bænum sínum og hafa alltaf skoðun á fótboltaliði bæjarins, Brann og liggja ekki á henni.  Núna þegar ég heyri flugeldana springa allt í kring og nágrannarnir öskra av gleði og veifa ELDrauðum fánum úti á svölum vil ég óska liðinu og bæjarbúum sem hafa lifað af og fyrir liðið sitt i 44 ár án gulls.  Í kvöld er er kvöldið þeirra sem hafa byggt orðspor aðdáendahóps Brann (ganga undir nafniu Tólfti maðurinn) sem þess þolinmóðasta og háværasta og RAUÐASTA í Noregi.  44 ára bið er lokið eða eins og þeir segja sjálfir:

EKTE LIDENSKAP HAR ET NAVN -